कबिता :

–‌‌‍सानी नानी, झरिन् उनी आकाशमाथिको लोकबाट,

सकिनन् माता बर्षाले रोक्न, झरिन् नानी गरि आट।

— दौडिन उनी छोडी जीउ , चालिन साना पाहिला,

पिता पवनको डरले डाक्यो , पर्ला ए भुषड्मा मैला।

–छोरी शितल लागिन् पश्चिम् , रमाए बिरुवाका परिवार,

गाए गीत पातहरुले, सम्झिए शरदको परोपकर।

–(आँखा चिम्ली, मुस्कुरएर जब गर्यो उस्ले परीको स्वागत ,

फाटे पाप , तुहिए लोभ, अङघाले माया र सुखले,)
अदृश्य यी परीले भन्दा दिन सक्छ के खुसी कसैले?

–साथी चरीहरु नाच्न लागे लौ हेर गगनमा,

धर्ती आमा पनि मक्ख परिन देखि सन्तान काखमा।

–जाउ छोडी आउ नानीलाई माथी लोकमा ए चरी,

फेरि आउने , नाच्ने बाचा गरि गइन हाम्री शितल परी।

-कौशल गौतम , गौरादह झापा

तपाईको प्रतिक्रिया